c92da3a4

Vier je alles

info@pluus.nl (Pluus ) — Thu, 25 Aug 2022 11:11:59 GMT

Over chagrijnig zijn

Ik hoorde een youtuber zeggen ( waarschijnlijk een bijna twintiger aan zijn stem te horen) 'En dan komt er een oudere vrouw binnen, ze is chagrijnig, logisch, dat heb je bij oudere mensen, die voelen dat ze doodgaan, daar word je chagrijnig van.' Ik schoot in de lach. Eergisteren kwam ik met een lekke band de fietsenwinkel binnen. Een gepensioneerde man die de fietsenmaker hielp, zei tegen zijn collega: kijk daar komt een ongelukkige vrouw binnen. Ik schoot in de lach, enigszins wel wat geraakt, 'nou ik ben idd wel ongelukkig met mijn lekke band ja'. Die kan ik wel repareren zei de fietsenmaker, over een uurtje is je fiets klaar. De weg lopend naar huis dacht ik over wat de oude man zei. Als ik nou 20 was geweest, zou ik dan vrolijker hebben geleken bij een lekke band. De lijnen in je gezicht die zakken, helpen natuurlijk niet echt. Maar van binnen voel ik me net zoals ik me vroeger had gevoeld bij een lekke band. Gek dat je dat aan de buitenkant niet meer of minder ziet. Het gevoel is mooi verborgen als een schat. In een mooi omhulsel dat je van a naar b brengt. Zelfs als je band lek is. En dat omhulsel gaat door weer en wind en dagen met 33 graden.
Vandaag las ik een citaat van Stella Bergsma, vier je tieten. Ik weet niet in welke context ze dat heeft gezegd, maar ik zou zeggen: vier je alles, je voeten, je kuiten, je navel, je chagrijnigheid, alles.
--

water

info@pluus.nl (Pluus ) — Wed, 27 Jul 2022 10:24:37 GMT

Water, expositie

Vanmorgen was ik in mijn favoriete boekenwinkel, de Utrechtse boekenbar, deze winkel, waar je ook koffie kunt drinken, is op zich al een kunstwerk, zoveel mooie boeken en tijdschriften bij elkaar. En het lijkt alsof de eigena(ren) elk boek zelf heeft gelezen. Ik was vanmorgen niet van plan iets te kopen, maar op een of andere manier vind ik altijd iets in de winkel waar ik op dat moment mee bezig ben. Vandaag zag ik het prentenboek 'Ik praat als een rivier' van Jordan Scott en Sydney Smith. Echt het mooiste prentenboek dat ik ooit las. Op de cover staat een afbeelding van een jongetje in het water. Ik moest meteen denken aan mijn hooggevoelige zoontje die het meest zichzelf is als hij water voelt. Het jongetje in het boek heeft moeite met woorden, na een slechte praatdag op school neemt zijn vader hem mee naar de rivier, die hem helpt. Het boek staat vol mooie zinnen, maar deze raakte me het meest: Als de woorden om me heen moeilijk zijn om uit te spreken, denk ik aan de trotse rivier, die borrelt, en wervelt en woelt en raast.
Ook al ben ik geen zes jaar meer en zit ik niet graag in bad, dit boek gaf me vanmorgen de kracht om weer verder te gaan werken aan mijn expositie. Het thema van de expositie zal ook water zijn, en de kwetsbaarheid van de mens. Net als in de roman die ik aan het schrijven ben en waar elk nieuw hoofdstuk begint met een herinnering aan water.

Zoeken naar schoonheid

info@pluus.nl (Pluus ) — Wed, 27 Jul 2022 08:18:02 GMT

27 juli

Ik las net een stukje uit See all this, een heel mooi kunstblad, over Eli Content de kunstenaar, de onlangs overleden man van Karina van de muizen. Hij zei: ‘Ik beleefde ook jaren van zoeken naar schoonheid, maar dat zat niet in mijn aard. In een wereld die aan elkaar hangt van kwaadaardigheid moet je het bestaan niet willen oppoetsen. Aan de andere kant moeten we betovering niet uitbannen, want anders kunnen we onszelf niet opnieuw uitvinden.’

Martin Bril zei me eens: mensen hebben zelf al genoeg problemen, die willen niet over meer problemen lezen. Ik weet niet of ik me daarin kan vinden. Mensen lezen ook nieuws. Misschien is het anders in kunst. Dat het een gevoel oproept dat je kunt gebruiken in het plaatsen van je eigen lastige situaties. In ieder geval maak ik niet expres rauwe beelden. Het gaat vanzelf. Wat je handen maken, dat ben je, zei Louise Bourgeois. Ik ga erover nadenken vandaag.

Kisses for you too

info@pluus.nl (Pluus ) — Mon, 25 Jul 2022 08:54:02 GMT

Maandag 25 juli

Het is mijn eerst vakantiedag, waar ik zo lang naar heb uitgekeken, dat ik de hele dag kan doen wat ik zelf wil. Maar als ik mijn ontbijt op heb voel ik me onrustig, en blij natuurlijk, maar de onrust overheerst, ik ben stuurloos. Ik besluit te gaan fietsen naar de stad en dan zie ik wel hoe ik de dag verder door zal brengen.
Het is maandag, een klein zonnetje, vooral veel vuilniszakken, nauwelijks mensen. In het centrum lopen wat toeristen. Tegen een boom zit een Italiaanse jongeman, hij heeft ontbijt gehaald bij Stach dat op een paar meter afstand van de boom is. Naast de man staat een papieren beker met koffie, in zijn ene hand een halve croissant, in zijn andere een mobiele telefoon. Hij kijkt achter me naar een vrouw van ongeveer 30 jaar. Ik zag haar vaker, gisteren droeg ze een dikke koltrui, toen het 30 graden was. Haar vierkante rugzak hangt altijd strak tegen haar rug gebonden. Ze is slank, een beetje hoekig en kijkt niet om zich heen. Vandaag heeft ze haar haren in een staartje en draagt ze een blauw jurkje onder een vestje. Ze loopt meestal een stukje en staat dan ineens stil en maakt spastische bewegingen, geen kleintjes, maar grote alsof ze gaat vliegen, alsof ze in een weiland staat met haar ogen dicht, haar armen probeert te spreiden, maar het gaat niet. Klei wat net ingedroogd is lijkt over haar hele lichaam te zijn. Ze kan nauwelijks bewegen, maar ze probeert het. Ik vermoed dat haar mond ook bedekt is met diezelfde klei, want ik heb haar gezicht nooit anders gezien dan hoe ze nu kijkt, schijnbaar zonder emoties. De Italiaanse toerist roept haar, He how are you? Hij toont haar zijn mobiel, this is my girl-friend. She wants to say hi. Hij houdt het scherm van de telefoon richting de jonge vrouw, een groot scherm waar het gezicht van de vriendin het hele opperplak vult. Een vriendelijk gezicht van een donkerblond meisje.
De jonge vrouw opent haar mond, ze kijkt naar de telefoon. En zegt zacht: kisses for her. De Italiaanse man roept: kisses for you too.
De jonge vrouw draait zich om en loopt weer verder.

Kwetsbaarheid

info@pluus.nl (Pluus ) — Tue, 14 Jun 2022 16:36:28 GMT

Mooie mensen

Vandaag liep ik vanaf het centrum naar mijn huis. Ik moest nog zeker een half uur lopen met een zware tas en een camera om mijn nek. Een gehuurde mooie lens die ik vanmorgen had gebruikt om portretten te maken. Ik praatte in mezelf: waarom heb ik geen rugzak bij me, waarom moet ik juist nu gaan lopen, ik had ook gewoon met de bus kunnen gaan. Kleine ongemakkelijkheden werden in mijn hoofd steeds groter. Het werd steeds warmer en de banden van de cameratas sneden in mijn nek. Maar het was de camera die me uiteindelijk hielp. Want ik kon er natuurlijk ook gewoon foto's mee maken. Vroeger maakte ik vaak straatfoto's. Voor de Telegraaf/Vrouw maakte ik zelfs dagelijks foto's op straat van mooi geklede mensen. Het was al lang geleden dat ik iemand op straat aan had gesproken om te vragen of ik mocht fotograferen. Misschien kon ik het niet meer. Ik herinnerde me de bijzondere gesprekken die er altijd op volgden. Een vrouw die na een jaar thuis zijn, vanwege haar ziekte MS, eindelijk naar buiten kon en straalde. Ik zie haar nu nog weleens fietsen in de stad. Mooie vrouw met een gekleurde sjaal om haar lange haren. De herinnering gaf me de kracht om even iets anders dan anders te doen. Een paar meter verderop zag ik een mooi echtpaar. Ze liepen de straat over, mijn richting op.
'Mag ik jullie fotograferen?'

'Nee doe maar niet', zei de vrouw. 'Ik zie er zo lelijk uit'

Ik vind je juist heel mooi en jullie zien er samen zo liefdevol uit.'

'Dankjewel', zei de vrouw, 'doe het maar dan. '